Plantatorzy

Zagrożenie przędziorkiem chmielowcem na plantacjach buraka cukrowego

Na wielu plantacjach buraka cukrowego odnotowano pierwsze objawy występowania przędziorka chmielowca (Tetranychus urticae). Idealnymi warunkami do rozwoju szkodnika jest wysoka temperatura powyżej 25°C z niską wilgotnością powietrza. Jego obecność najłatwiej zaobserwować od obrzeży pól sąsiadujących z zaroślami, skąd szkodniki stopniowo przemieszczają się w głąb uprawy. Charakterystycznym objawem ich obecności jest delikatny oprzęd (pajęczynka) na spodniej stronie liści, pod którą ukrywają się owady. Szkodnik ten żeruje na spodniej stronie blaszki liściowej, wysysając soki roślinne. Początkowo na liściach pojawiają się żółtozielone, marmurkowate przebarwienia przypominające niedobór magnezu, a z czasem liście brązowieją i zasychają. Żerowanie przędziorków skutkuje zatrzymaniem przyrostu masy korzeniowej oraz gwałtownym spadkiem polaryzacji. Dodatkowo korzenie stają się drobne, płytko osadzone (co utrudnia zbiór kombajnem) pozostawiając wiele buraków na polu.

Zwalczanie przędziorka chmielowca jest trudne ze względu na dużą reprodukcję roztoczy w sezonie wegetacyjnym. Do chemicznego zwalczania tego szkodnika zarejestrowany jest jeden środek ochrony roślin - Ortus 05SC (fenpiroksymat), będący akarycydem. Jednak preparat ten działa jedynie powierzchniowo i nie niszczy jaj, a jedynie formy ruchome. Należy pamiętać, że przędziorki niezwykle szybko nabierają odporności na stosowane substancje czynne. W przypadku wykonywania oprysków kluczowe jest dotarcie preparatem do spodniej strony liści, gdzie przędziorki bytują. W celu poprawienia efektywności i zwiększenia przyczepności preparatu należy do zabiegu dodać adiuwant. Aby ograniczyć presję przędziorka w kolejnych latach, należy zadbać o tereny wokół pól - kluczowe jest regularne wykaszanie miedz, rowów oraz przydroży. Dodatkowo warto pamiętać o prawidłowej agrotechnice, w tym o dokładnym rozdrobnieniu resztek pożniwnych i starannym wymieszaniu ich z glebą.